Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wsparcie przemysłu energochłonnego jest potrzebne. Za rachunkiem huty czy zakładu chemicznego stoją miejsca pracy i rodziny. W miejscowości zależnej od jednego dużego pracodawcy jego zamknięcie uderza w całą lokalną gospodarkę.

Dlatego popieram kierunek pomocy. Słusznie wiążemy ją z inwestycjami obniżającymi energochłonność. Co najmniej połowa podstawowego wsparcia ma służyć modernizacji. To może poprawić konkurencyjność na lata.

Ale państwo musi jasno określić, jakie zobowiązania bierze na siebie beneficjent. Art. 15 przewiduje ocenę wpływu inwestycji na zatrudnienie. Potrzebujemy również sprawdzalnych zobowiązań w umowach i konsekwencji ich niewykonania. Pracownik powinien wiedzieć, jak pomoc chroni jego przyszłość.

Modernizacja wymaga też szkolenia ludzi. Mężczyzna z 30-letnim doświadczeniem w przemyśle powinien dostać szansę zdobycia nowych kwalifikacji. Oczekuję planów szkoleń uzgodnionych z załogą, ze szczególnym uwzględnieniem starszych pracowników. To konkretne połączenie polityki przemysłowej z edukacją dorosłych.

Mam też poważne pytania o finansowanie. Na dopłaty przewidziano 4,8 mld zł. Według oceny skutków regulacji dodatkowe wpływy z CIT mają wynieść ok. 7,2 mld. Rząd powinien wyjaśnić proporcje tego rozwiązania i przedstawić ocenę jego wpływu na odbiorców.

Podwyższony podatek obejmie również operatorów sieci, których inwestycji przemysł potrzebuje. Ryzyko ograniczenia tych inwestycji lub przeniesienia obciążeń na rachunki wymaga konkretnych zabezpieczeń.

Jako poseł niezrzeszony popieram dalszą pracę nad projektem. Oczekuję jednak ochrony zatrudnienia, dostępności pomocy dla mniejszych uprawnionych zakładów i jawnego rozliczenia efektów. O powodzeniu ustawy będą świadczyć utrzymana produkcja i bezpieczeństwo pracowników. Dziękuję.