Petro Bujko

Petro Mychajłowycz Bujko urodził się 19 października 1895 roku w Bielsku Podlaskim. Był ukraińskim lekarzem, urologiem i ginekologiem, a także profesorem Narodowego Medycznego Uniwersytetu im. O.Bohomolca w Kijowie. Pochodził z Białorusinów. Od 1917 roku pracował w Kijowie jako asystent medyczny i studiował na tamtejszym uniwersytecie medycznym. Po przerwie w nauce ukończył studia w 1922 roku. W 1921 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. W 1933 roku został dyrektorem Kijowskiego Instytutu Matki i Dziecka Ochmatdyt, a w kolejnych latach uzyskał tytuł profesora i stopień doktora nauk medycznych.

W 1941 roku zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej i stanął na czele batalionu medycznego. Po ucieczce z niemieckiej niewoli pracował w szpitalu w Fastowie, gdzie leczył rannych partyzantów i organizował grupy oporu. W 1943 roku został aresztowany podczas obławy w okolicach Tomaszówki i Jarosziwki. Zginął 15 października 1943 roku, spalony z innymi jeńcami w stodole w Jarosziwce. Jego prochy złożono w zbiorowej mogile w Tomaszówce. Pośmiertnie otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Publikował prace dotyczące leczenia chorób krocza oraz przetok pęcherza moczowego i pochwy.

Na podstawie artykułu „Petro Bujko” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.