Pola Gojawiczyńska

Pola Gojawiczyńska, z domu Koźniewska, urodziła się 1 kwietnia 1896 roku w Warszawie. Była polską pisarką i działaczką niepodległościową. W czasie I wojny światowej należała do Polskiej Organizacji Wojskowej, a pierwszym wyróżnionym utworem była nowela „Dwa fragmenty”, nagrodzona w 1915 roku przez czasopismo „Echo Pragi”. W 1920 roku wyszła za Stanisława Gojawiczyńskiego, a rok później urodziła córkę Wandę. Pracowała między innymi jako wychowawczyni oraz w starostwie w Bielsku Podlaskim.

W jej twórczości pojawiały się wątki psychologiczne i społeczno-obyczajowe związane z Warszawą i Górnym Śląskiem. Do jej utworów należą powieści „Ziemia Elżbiety”, „Dziewczęta z Nowolipek” i „Rajska jabłoń”; dwie ostatnie posłużyły za podstawę scenariuszy filmowych. W 1943 roku została aresztowana w Warszawie i osadzona na Pawiaku. Wspomnienia z tego okresu opisała w książce „Krata”. Po wojnie mieszkała w Łodzi, a w 1949 roku wróciła do Warszawy. Zmarła tam 29 marca 1963 roku.

Na podstawie artykułu „Pola Gojawiczyńska” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.